Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Η Άνοιξη στα Αργύρια

Την περασμένη Τετάρτη ανέβηκα στο χωριό να δω τα μελίσσια μου. Τις πρωινές ώρες το χωριό ήταν άδειο. Το απόγευμα όμως κάποιοι εμφανίστηκαν στο καφενείο του Ηλία.


Στα βουνά η άνοιξη έρχεται αργότερα Αυτή την εποχή οι κάμποι έχουν σχεδόν χάσει τα λουλούδια τους, ενώ στα βουνά τώρα ανθίζουν.

Τα "Σπάρτα" ..




Λίγο πιο πάνω από την πλατεία υπάρχει ένα πλάτωμα που χρησιμεύει ως χώρος στάθμευσης. Εκεί υπάρχουν αυτά τα φυτά



καθώς και μια κληματαριά μπλεγμένη μαζί τους.



Αυτό σε λίγο θα γίνει σταφύλι, δίχως φυτοφάρμακα και ορμόνες ...


Ακριβώς απέναντι από αυτό το χώρο, τρέχει άφθονο νερό που κατεβαίνει από το βουνό.


Και μερικές άλλες φωτογραφίες της άνοιξης...




Και βέβαια, έχω τραβήξει και μερικά Αργυριώτικα ζώα ...



Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Καλοκαίρι και φωτιές.

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από το περσινό καλοκαίρι.

Τα δάση πάνω από την Σπερχειάδα την γλίτωσαν για ακόμα μιά φορά. Θυμάμαι πως έγινε κάποιος εμπρησμός λίγο πριν φθάσουμε στο χωριό Περιβόλι, που ευτυχώς βοήθησε ο καιρός και έσβησε.


Αν τότε φυσούσε βοριαδάκι, η φωτιά αφού θα έκαιγε όλα τα δάση και τα χωριά Περιβόλι, Νικολίτσι, Κυριακοχώρι, Αργύρια, Μάρμαρα κλπ ... θα έφθανε μέχρι το Ιόνιο, καθώς δεν υπήρχε τίποτα για να την σταματήσει.
Φέτος όμως θα είμαστε τόσο τυχεροί;
Διότι δυστυχώς μόνον στην τύχη μπορούμε να ελπίζουμε.

Ένας χρόνος πέρασε και δεν γνωρίζω αν έγινε κάτι.
Δημιουργήθηκε κάποιο πρόγραμμα - σχέδιο πυροπροστασίας;
Έγιναν κάποια σεμινάρια από το κράτος ή τον δήμο, ώστε να γνωρίζουν οι πολίτες τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση φωτιάς;


Πώς να βοηθήσουν την κατάσβεση; Πώς να προφυλάξουν την περιουσία τους, τα παιδιά τους, τους εαυτούς τους; Δημιουργήθηκε από τον δήμο κάποια ομάδα εθελοντικής πυροφυλακής που να επιτηρεί την περιοχή ώστε να υπάρξει έγκαιρη επέμβαση στην αρχή μιάς φωτιάς;

Δυστυχώς δεν έμαθα τίποτα τέτοιο. Και αν τελικά οι άνανδροι εμπρηστές μας κάνουν στόχο, θα είμαστε ένα μάτσο ανεκπαίδευτοι, ανυπεράσπιστοι, πανικόβλητοι, μπεμπέδες που θα περιμένουμε τον σιδερένιο άγγελο να ρίξει ένα κουβά νερό πάνω από τη στάνη μας ή το σπίτι μας που καίγεται ...



Αλλά ο σιδερένιος άγγελος ίσως να μήν έρθει γιατί όταν η Ελλάδα έχει 100 ταυτόχρονα μέτωπα, τα αεροσκάφη δεν επαρκούν. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε 100 πυροσβεστικά αεροσκάφη, σωστά; Κανένα κράτος δεν έχει τόσα.


Επομένως θα έπρεπε ο δήμος και κάθε δήμος να οργανώσει μιά ομάδα πυροφυλακής, να φτιάξει σχέδιο δράσης σε περίπτωση ανάγκης ώστε να γνωρίζει ο κάθε δημότης τι ΑΚΡΙΒΩΣ θα πρέπει να κάνει. Πού θα πάει, πως θα βοηθήσει, πώς θα διαφύγει ...

Αυτά, θα μου πείς, είναι πράγματα που συμβαίνουν σε πολιτισμένα κράτη και όχι στο Ελλάδιστάν. Μήν βιατήτε να κατηγορήσετε το κράτος ή τον οποιοδήποτε δήμο. Εγώ κατηγορώ τους πολίτες γιατί εμείς είμαστε το κράτος, εμείς είμαστε ο δήμος μας.

Πιέσαμε ποτε τον κάθε δήμαρχο και βουλευτή να κινηθεί πρός αυτή την κατεύθυνση; Όχι.
Τον πιέσαμε όμως για το σχέδιο πόλης ώστε να πάρουν τα χωράφια αξία ώς οικόπαιδα, τον πιέσαμε να μας χώσει το παιδί σε καμιά θεσούλα, αλλά δεν ενδιαφερθήκαμε να ζητήσουμε αντιπυρικές ζώνες.

Ούτε κάν συζητήθηκε στα καφενεία το θέμα της φωτιάς . Συζητάμε για σκυλιά, κυνήγια, για κομματικά, για γκομενικά, αλλά όχι για την φωτιά.

Υπάρχει ένας νόμος της φύσης που λέει:
"ο καθένας έχει ότι του αξίζει
κι αν αξίζει κάτι που δεν το έχει, τότε θα το αποκτήσει,
ενώ αν έχει κάτι που δεν το αξίζει, τελικά θα το χάσει."

Αξίζουμε τον παράδεισο που απλώνεται από τον Γουλινά μέχρι και την Σαράνταινα, ή θα το δούμε έτσι;

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Η ομορφιά του μικρόκοσμου

Όταν λέμε χωριό, δεν εννοούμε μόνον τα κτίσματα αλλά και την φύση γύρω από αυτό, στην οποία άλλωστε οφείλεται το μεγαλύτερο μέρος από την ομορφιά ενός χωριού. Τα Αργύρια έχουν το προνόμιο να βρίσκονται σε ένα περιβάλλον ανέγγιχτης φύσης, σε ένα μέρος που το WWF έχει αναφέρει ώς ένα από τα καθαρότερα της Ευρώπης. Σε αντίθεση με άλλα χωριά του κάμπου που περιβάλλονται από χωράφια με καλλιέργειες και ... φυτοφάρμακα.

Στα Αργύρια υπάρχουν ακόμα τα πλάσματα που ο θεός έβαλε να ζήσουν μαζί μας. Κάποια από αυτά είναι πολύ μικρά, και δεν τους δίνουμε καμία σημασία μια που η νοοτροπία της εποχής μας επιβάλει να προσέχουμε και να επιζητούμε μόνον το "μεγάλο" και πομπώδες.


Αδυνατούμε να αντιληφθούμε τον μικρόκοσμο, και ταυτόχρονα τον καταστρέφουμε μετα μανίας. Ποιός ενδιαφέρεται για τα έντομα και τα μικροσκοπικά λουλούδια;

- Ψηφίζουν βρε τα έντομα;
- Ψηφίζουν τα λουλούδια;

Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία επικρατεί στην εποχή μας. Αξία έχει μόνον ότι αποφέρει ψήφους και χρήμα. Ποιός γνωρίζει την ρήση του Αϊνστάιν: " Αν εξαφανιστεί η μέλισσα, ο άνθρωπος έχει μόνον τέσσερα χρόνια ζωής στον πλανήτη".



Αν εξαφανιστούν κάποια άλλα έντομα, τί άραγε θα συμβεί;

Μήπως ήρθε ο καιρός που θα πρέπει να σκύψουμε και να δούμε αυτή την ομορφιά του μικρόκοσμου και να ενδιαφερθούμε γι αυτόν σοβαρά; Άλλωστε τι θα ήταν τα Αργύρια και κάθε παραδεισένιο χωριό δίχως αυτές τι εικόνες;





Μήπως έχουμε κιόλας αργήσει να ενδιαφερθούμε;
Γιατί ξεραίνονται τα έλατα ανά συστάδες;



Να ενδιαφέρθηκε άραγε κανένας γι αυτό; Ποιος ξέρει ...